Egbert in Austin; 3
| 02-07-2008
Langzamerhand komen er steeds meer gasten in het hotel. James Bond doet nog steeds dienst achter de balie. Hij vindt het erg leuk dat ik zijn naam noem en hem herken. De laatste avond voor vertrek heeft hij dienst. Ik sta onder het afdak voor het hotel te kijken naar een geweldige onweersbui die Austin in een verkwikkend bad dompelt. Het is nog ruim 30 graden om 11 uur 's avonds. James zit in zijn rooie Japannertje en rijdt dan naar mij toe. Hij draait zijn raampje open en zegt te hopen dat ik volgend jaar weer kom. Hij steekt zijn hand uit en neemt afscheid. Hij stuurt zijn rooie Honda de I 35 op die langs het hotel raast. Er knettert een donderslag vlakbij; ik ga naar binnen. De taxiservice van het hotel is verdwenen en het ontbijt is niet meer zo uitgebreid als voorgaande jaren. Verder lijkt nog alles hetzelfde. Cat and Barb zijn er weer met hun rokende BBQ op wielen en maken briskett. Frans en ik rijden naar de stad en ik parkeer langs Lamar bij Waterloo Records. Reckless Kelly zal daar om 5 uur hun nieuwe cd presenteren. De band doet een akoestische live-set en we kopen de cd en praten even met ze. Ik vraag ze of ze beschikbaar zijn voor Take Root volgend jaar. We moeten maar contact houden, want na Blue Highways van een paar jaar terug, willen ze maar wat graag weer terug naar Holland. We zien dat Alejandro Escovedo donderdag zijn nieuwe cd bij Waterloo presenteert. De Newbury familie is in het hotel gearriveerd en er volgt een enthousiaste en liefdevolle begroeting. Ze zijn er allemaal, op Joe na. De beide meiden (Anna)Leah en Laura (Shayne) gedragen zich onderling nog steeds als een paar losgeslagen pubers; 'aartje naar hun vaartje'... In Susie zie je nog steeds de gratie van de voormalige schoonheidskoningin van Oregon. We zullen nog veel praten en ze zal nog zingen ook, want dat is het lid van de ooit ook in Nederland bekende New Christy Minstrells nog steeds erg goed!