Egbert in Austin: ceremonie
| 05-07-2008
Precies een jaar terug waren we op deze Newbury Gathering met z'n vieren. Cameraman Willem Hully van rtv Drenthe, Frans Tobben, ik en Philip Brouwer. Het was een enorme schok toen Philip in oktober plotseling overleed. Hij kwam al jaren in maart naar Austin voor het SXSW festival. De stad kende nog maar weinig geheimen voor hem en hij kwam er graag en altijd goed voorbereid. Philip verdiepte zich terdege in een bepaald aspect van de locatie waar hij naar toe ging. Vorig jaar nam hij ons mee naar Gonzalez en naar John Wesley Harding. In Gonzalez begon de vrijheidsstrijd van Texas tegen Mexico, die uitmondde in de strijd bij the Alamo in wat nu de stad San Antonio is. Philip wist daar alles van te vertellen en wilde daar dus naar toe. We hebben in de herbouwde nederzetting van Gonzalez gesproken met mensen die daar een zgn. re-enactment uitbeeldden. John Wesley Hardin(g) zat daar gevangen en studeerde rechten in de gevangenis. Na zijn vrijlating vestigde hij zich als advocaat in Gonzalez. Zijn kantoorgebouw staat er nog. Hij werd van achteren doodgeschoten door een klant die het blijkbaar niet met hem kon vinden. In het tweedehands boekwinkeltje zocht Philip tevergeefs naar informatie over JWH. Ik vond een pocketje door JWH zelf geschreven en kocht het stiekum voor Philip. Hij was teleurgesteld dat ie niks gevonden had. Buiten op straat voor het huis van JWH heb ik het aan hem gegeven en dat waardeerde hij zeer. Frans en ik hadden voor vertrek besloten in overleg met Martine (vrouw van Philip) om hem in 'zijn' stad Austin te eren. We nodigden Jackie Siess en haar dochter Sam (Oostenrijk) uit erbij aanwezig te zijn en tevens Jonmark Stone, Doug Lang en Craig Wilkens. Ze hadden Philip vorig jaar ontmoet en waardeerden onze vriend eveneens zeer. Frans koos voor de grote boom, op dezelfde plaats waar Philip vorig jaar een interview deed met Jonmark Stone voor de rtv Drenthe-documentaire. Frans had een tafeltje, een kaarsje, wat artikelen over en foto's van Philip georganiseerd en wij daar omheen. Ik heette iedereen welkom voor deze bijzondere ceremonie ter ere van onze vriend. Ik had de vorige dag een gebed geschreven dat ik deze morgen vertaald heb in het Engels. Dat las ik voor en daarna zong en speelde ik het lied Colors of October. Het was Philips favoriete liedje van mij. De familie heeft een gedeelte van de tekst gebruikt voor de rouwkaart en ik heb het live gezongen op zijn begrafenis. Het liedje heeft een totaal andere betekenis gekregen en gaat nu over Philip. Er waren veel tranen na afloop en toen we na een indrukwekkende stilte weer verder konden, vroeg Frans of Doug een liedje van hemzelf wilde spelen; 'Road you call me now' en daarna Jonmark 'Old friend' van Mickey Newbury. Jackie nam foto's van ons allemaal en van Jonmark, Frans en mij op dezelfde plek waar we vorig jaar met Philip erbij gefotografeerd zijn. Nu als een 'missing link'-eerbetoon aan ons maatje Philip. We missen je beste vriend! Het was voor iedereen een indrukwekkende ceremonie, eenvoudig maar zeer gemeend en in het gezang van een vogel meenden we toch duidelijk een 'dankjewel' te herkennen...