Austin 2007 nr. 1
| 05-07-2007
De reis van Amsterdam naar New York verliep goed. In New York moesten we 6 uur wachten omdat de aansluitende vlucht gecandelled was. Dat beloofde niet veel goeds en het zou spoedig duidelijk worden dat dit nog maar het begin was. We zijn met de taxi New York ingegaan via Chinatown, Little Italy en Broadway naar de plek van 9/11. Indrukwekkende plek, nu een enorme bouwput waarin het puin nog steeds niet weg is. Maakt wel indruk die eerste keer in Manhattan. Bij de Brooklynn Bridge even gegeten op een terrasje en toen weer met de Cab terug naar JFK Airport. We waren mooi op tijd terug om te horen dat onze vlucht nog een uur vertraging opliep. Zeven uur wachten dus. Toen we eindelijk aan boord gingen, meldde de captain dat het vertrek werd opgehouden omdat hij moest wachten op de vluchtgegevens. Het bleek dat de printer stuk was???? Na een uur gewacht te hebben werden de gegevens eindelijk gebracht. Er barstte op dat moment een onweer los boven JFK en we mochten de Gate niet verlaten. Een jonge vrouw ging door het lint en wilde van boord. Dat mocht niet van de stewardess; (there are only two persons that can get you off the plane: God and me) en de captain kwam met haar praten over het hoe en waarom. Even daarna bedacht de stewardess het wachten te bekorten met een Triviant spelletje. Een man in de stoel voor me ging hierop door het lint. De Captain kwam opnieuw uit de cabine en sprak met de man, waarop die inbond. Genoeg afleiding dus hahaha. Na nog eens twee uren gewacht te hebben kregen we toestemming naar de startbaan te taxieen. Het duurde weer een uur voor we eindelijk konden opstijgen. Na ongeveer 3 uur landden we op Bergstrom Intn'l in Austin, 12 uur 's nachts plaatselijke tijd. Philip had vanuit Nederland een mooie auto geregeld, dacht ie. Maar de heer achter de Alamo Cars desk kon de boeking niet vinden. Weer 2 uur gewacht op dat vliegveld waar alle winkels en restaurants gesloten waren. Philip belde naar Nederland toen daar om 9 uur 'smorgens de bedrijven weer startten. Het bleek dat de auto in Boston stond in plaats van Austin...Ergens had iemand niet helemaal goed geluisterd. De heer achter de balie was erg behulpzaam en zorgde ervoor dat we een mooie Chevrolet meekregen. Tegen 3.30 uur 's morgens kwamen we aan in het Howard Johnson Plaza Hotel aan de I 35. Om 4 uur lag ik in coma. De volgende avond spelen in The Oaks in Manor. Kon zo uit de Dukes of Hazard zijn; op het eerste gezicht een afgetakelde houten keet met golfplaten dak en een modderige parkeerplaats met wat pick-up trucks. Maar wel een prachtig roadhouse met binnen een geweldige ambiance. Alle cliche's van het Amerikaanse platteland waren van toepassing. De jukebox, de pooltables, het zware ongeverfde hout van wanden, zolders en vloer. De overdekte porch achter het gebouw met tribune en het lawaai van de krekels, vogels en ander lawaai bij het riviertje. Een avond met 10 singer/songwriters en een hoofdgast; George Ensle. Ik speelde als een na laatste en kreeg een loeiend applaus. De organisatie vroeg of ik zaterdag terug wilde komen en als hoofdgast een uur wilde vullen. Dat was wel een fantastisch compliment, maar het paste niet in mijn schema. 's Nachts terug naar het hotel waar we door een aantal gasten werden verwelkomd. Hugs hier en hugs daar, een warm weerzien met vrienden. Philip, Frans en Willem reageerden wat lacherig, ze moesten duidelijk wennen aan al die omhelzingen. Maar dit is The Gathering op z'n best; Mamie Newbury still going strong met 93 jaar en haar man Pete, Mickey's dochter Laura Shayne Newbury, alle artiesten en andere gasten die kende van eerdere Gatherings. Het voelde als thuiskomen. Morgen schrijf ik verder.