Austin 2007 nr. 3 John Wesley Hardin
| 06-07-2007
Vanmorgen plannen gemaakt voor de invulling van deze dag. Philip wil graag naar Gonzalez, de plaats waar John Wesley Hardin (Bob Dylan noemde een album naar deze bandiet/advocaat) gevangen zat. We besluiten met elkaar te gaan. We nemen de 183 en rijden anderhalf uur. Onderweg een wolk arenden in de lucht, tientallen stuks die cirkelend hoogte winnen. De prairie is mooi hier en het landschap golft. Dan komen we bij het pionierstadje aan, waar de Texaanse vrijheidsstrijd begon tegen de Mexicanen. Die strijd eindigde tijdelijk in de bezetting van en de strijd om de missiepost de Alamo, tegenwoordig in het centrum van San Antonio gelegen. Ik ben daar in 2005 geweest met mijn zoon Jos. Een indrukwekkende plek, helaas volledig ingebouwd door de stad. Buiten Gonzalez is een aantal huizen uit de pionierstijd bijeen gebracht. Een groep vrijwilligers doet oude tijden herleven. Men slaat touw, roostert worst en ander eetbaars, weeft kleed en keept bar. Alleraardigste mensen die alle tijd nemen om te vertellen over de strijd en over het leven van vandaag in Texas. De prijzen van bacon zitten nu weer op het nivo van 20 jaar terug. Veel boeren houden het voor gezien en hun land ligt braak. Na een uurtje gaan we verder naar de city. We lopen wat rond en bezoeken een tweedehands boekwinkel en ik vind een boek geschreven door John Wesley Hardin. Het is het enige exemplaar in de winkel over JWH: 12 dollar; ik koop het en geef het aan Philip. Hij blij. We vragen waar we even kunnen eten. Bij de Mexicaan kun je redelijk eten. We nemen een maaltijd van het menu in de koele zaak en een uurtje later vertrekken we richting Austin. Willem zit middenop de hoofdstraat en filmt, zoals hij steeds met de camera paraat is. Het verkeer rijdt rustig om hem heen, maar ik kan het niet aanzien zonder hem steeds te waarschuwen, want het is niet zonder gevaar vind ik. In de loop van de middag zijn we terug in het hotel en meer begroetingen volgen. Ik ga me voorbereiden op het optreden op The Gathering 's avonds. Mag twee liedjes spelen. Twee maar? Ja iedereen doet twee, nou ja dan doe ik ook twee. Graig W. nodigt me uit met hem mee te komen naar zijn auto. Ik denk dat ik weet wat er gaat gebeuren. We stappen in, hij zet de stereo aan en daar klinkt een opname van een lied van Mickey, waar ik in 2004 de koude rillingen van kreeg; zo goed gezongen, zo intens, zo krachtig; nu hoor ik het weer. Craig zegt; Dat wilde je graag nog eens horen he? Ik beaam het en zeg dat ik weer kippenvel op mijn rug heb. Dan pakt hij uit het dashboardkastje een plastic zak en geeft die aan mij. Maak maar open... Ik voel iets zwaars en weet wat het is. Ik rol het voorwerp uit het papier en houd het koude staal in mijn hand. Het is dertig centimeter lang en het bovenste deel is getordeerd en het onderste gesmeed tot een lemmet. Een mes, en wel een heel bijzonder mes, gemaakt van een zware stalen nagel afkomstig van het afgebroken goederenstation van de spoorweg in Guthrie Alabama. Hiermee werden de rails vastgespijkerd aan de balken. Mickey zong over dat station in Guthrie in het lied Cortelia Clark over de Bluebird Special Train; ...a blind old man and I, we came to Guthrie just to see the train... Dit is een prachtig kado, Craig heeft het zelf gesmeed en ik ben zeer ontroerd als hij me dit mes kado geeft. Terug in het hotel stelt hij me voor aan zijn vriend Kenny en er begint me weer iets te dagen. Ik ken de naam. In 2004 had Craig een opname laten horen van Gregg Futch, broer van countrystar Eddy Raven. Het was dezelfde opname die hij net in de auto weer liet horen. Kenny is de broer van Gregg en Eddy. Een bijzondere ontmoeting en ik praat met Kenny over zijn broers. Ik vertel hem dat ik zeer onder de indruk ben van de opname die Craig mij net liet horen. Kenny vertelt dat zijn broer die cd thuis heeft opgenomen en dat de cd in de familie blijft. Vandaag, vertelt Kenny, is het precies 5 jaar geleden dat Gregg overleed. 39 jaar jong, hij heeft altijd gezegd dat hij de 40 niet haalde, zei Kenny. Dat klopte; 24 dagen voor zijn veertigste stierf hij. Hij liet een aantal opnamen na waaronder American Trilogy van Mickey. Kenny zegt dat hij even iets moet halen en praat met Craig. Even later komt hij terug en geeft mij een cd-doosje. Daarin de cd met de opnames van zijn broer. Alleen ik, Mamie Newbury en Craig hebben deze opname zegt hij en vraagt of ik het nooit in het openbaar zal gebruiken. Ik beloof dat en we omhelzen elkaar. Twee volwassen kerels, nee drie, staan bij elkaar te snotteren...