Austin 2007 nr. 5
| 09-07-2007
Om 9 uur opgestaan, gedouchet en met de boys naar de ontbijtzaal. Bacon and eggs, taters, orange juice and sugar melon. Coffee is nog altijd slap als thee. Nagepraat over gisteravond en Willem wil nog meer filmen. Ik geloof dat ie al meer dan 14 bandjes a 40 minuten volgeschoten heeft. Hij is continue in de weer met de camera en ik ben vol bewondering voor zijn manier van werken. Willem is haast onopvallend aanwezig en filmt waar we ook zijn en wat we ook doen. Vanmiddag gaat hij een gesprek van Philip met Jonmark vastleggen. Op het grasveld bij het zwembad. Op de achtergrond torent het viaduct boven het hotel uit. Austin groeit snel en dijt steeds verder uit in alle richtingen. Frans en ik zitten buiten gehoorafstand onder een boom te kijken hoe Philip en Jonmark in het gras gezeten, met elkaar in gesprek zijn. Willem sluipt om hen heen met de camera. Het duurt wel 20 minuten geloof ik. 't Zal mij neidoen...De boys gaan er nog even op uit vanmiddag, maar ik besluit in het hotel te blijven. Later bedenk ik me, want ik wil nog iets kopen voor Annerieke. Dat lukt uiteindelijk. Terug in het hotel zijn er nog zoveel mensen om mee te praten. Met Doug Lang besluit ik het lied van Townes van Zandt, If I needed you, vanavond te gaan doen. Dan komt Laura Shayne naar me toe en omhelst me. Ze vertelt hoe ze gisteravond genoten heeft van mijn optreden en ze heeft alles gefilmd. Ik vraag haar of ze een duet met mij aandurft in If I needed you. We nemen het even door en ze stemt ermee in. Even later roept Craig mij en geeft zijn telefoon. Iemand wil je spreken zegt hij. Hello Egbert, this is Joe Ziemer...! Ik ben zeer aangenaam verrast! Joe schreef de autobiografie van Mickey Newbury getiteld: Crystal and Stone. En Joe schreef een fantastsiche recensie over Bluebonnet Blues. Hij kon niet komen deze keer, want hij zit middenin de verhuizing naar Detroit vanwege een nieuwe baan. We praten een poosje over de cd, over mijn optredens hier en hij wenst me veel succes. Fantastische kerel die Joe, dat ie de moeite neemt ondanks alle drukte mij te bellen! Ik loop naar mijn kamer om een paar liedjes voor vanavond door te nemen. De telefoon gaat en ik denk dat het Willem is die iets wil bespreken. Hello Egbert, this is Marie...?! Marie Rhines belt uit Arizona via de centrale en steekt enthousiast van wal over de cd. Marie vertelt dat ze getoerd heeft in Utah, Wyoming en Montana. Mijn cd heeft ze constant opstaan in de auto en die houdt haar elke dag gezelschap. De sfeer en inhoud van de liedjes passen wondermooi in de natuur en het landschap van die staten. Ze zegt dat ik de landschappen, de leegte van de prairies, de enorme luchten en wijdsheid, de bergen waarschijnlijk wel erg mooi zou vinden. Mijn muziek valt daar helemaal op zijn plaats, zegt ze. Ik vertel haar dat ik de landschappen in die staten ken, want ik ben er met Ina geweest en de indrukken zijn onuitwisbaar. In Wyoming ontmoette ze twee heren (Lakota) die lezingen gaven op een congres. Marie heeft ze verteld over mijn lied Bury my heart at Wounded Knee. De beide indianen waren zeer geinteresseerd in het lied, zei Marie. Ik vraag haar of het een goed idee is een cd op te sturen naar het radio station van de Lakota, KILI Radio in Pine Ridge South Dakota. Dat lijkt haar een heel goed idee. Ze wil de cd promoten tijdens haar eigen optredens. Ze heeft ook een belangrijk aandeel geleverd bij de opnames. Ze vindt het jammer dat ze er niet bij kon zijn, maar wil graag verder werken. We bespreken de mogelijkheden van optredens, met Jonmark, in de USA. Ze wil graag op de komende cd's blijven meewerken. We nemen hartelijk afscheid. Tsjonge, wat een leuke ontwikkelingen allemaal. Tijdens het avondeten praat ik met nog een aantal mensen en dan besluit ik een keus te maken uit de liedjes die ik vanavond wil spelen. Het worden uiteindelijk Colors of October en Dancing Lesson nr. 1. Het is een bewerking van Daanskeerls. Ik geef een korte toelichting, want ik ben benieuwd of ze de dansles wel kennen. Er klinkt gelach en ik denk dat het wel herkend wordt. Dat is ook zo, er is hilariteit om de scenes in het lied. Als derde besluit ik voor een lied van Mickey. Ik bedank iedereen die deze Gathering mogelijk gemaakt heeft. Het hele festival wordt live uitgezonden via internet, en daarom groet ik ook mijn vriend Ron Lyons in Oregon. Ron schreef het voorwoord voor mijn cd en hij was jarenlang de MC van de Gathering. Het ontroerdt mij erg dat hij mijn boodschap waarschijnlijk hoort, maar dat ik hem nooit meer zie. Hij is terminaal ziek... Mijn stem is nog enigzins gebroken als ik mijn laatste liedje inzet: 'We would sweat and moan, 'till the need in us was gone, in one another's arms all through the night...' Na afloop weer een staande ovatie. Ik bedank en buig een aantal keren en loop van het podium af. Het zit er bijna op. Weer wordt ik door allerlei mensen aangesproken. Er worden foto's gemaakt en ik krijg veel complimenten. Een jonge vent komt naar mij toe en vraagt of ik later vanavond het lied Bluebonnet Blues nog eens wil spelen voor hem en zijn vriend. Zijn naam is Addison en zijn vriend heet Michael. Ze komen uit Georgia en zijn met de auto gekomen. Later hoor ik dat ze in de auto slapen en dat ze 22 uur hebben gereden om in Austin te komen! Nadat ik mijn gitaar heb weggebracht loop ik terug naar de zaal. Ik wordt met Doug Lang en Laura Shayne aangekondigd als extra special optreden. Doug speelt gitaar en zit rechts naast me. Laura zit links naast me en schuift haar stoel tegen de mijne. Ze legt haar arm om me heen en legt haar hoofd op mijn schouder. Zo gezeten zingen we If I needed you en ik heb geen idee hoe het klinkt, maar Doug en ik hebben onze afspraak van 3 jaar geleden ingelost. Een duet zingen met Laura Shayne Newbury; ik had het nooit voor mogelijk gehouden. Maar zoals Mamie Newbury het ooit verwoordde: If you want something, go for it! Amerika blijkt toch het land waar dromen kunnen uitkomen. Als ik later die avond buiten sta te praten met Jonmark, Doug, Philip, Frans en Willem, komen de beide jongens uit Georgia erbij staan. Ze wachten geduldig tot ik me omkeer en dan vragen ze of ik even tijd voor hen heb. Dat heb ik. Addison begint met het maken van complimenten voor mijn liedjes en de uitvoering van What will I do; Nobody does that any better than Mickey... but you! Thanks guys. Ik zeg dat ik geen zin meer heb om te spelen vanavond en vraag ze even te wachten. Ik loop naar mijn kamer en haal een cd op. Ik geef het aan Addison en zeg dat ik hun deze cd geef als dank voor hun belangstelling en omdat ze er zoveel voor over hebben om hier te zijn. Ik zet mijn handtekening erop en ik krijg een stevige handdruk als dank. Ze zullen een reactie geven op de cd zeggen ze en willen graag contact houden. Jonmark en Doug vinden het fantastisch hoe deze jongens zich gedragen en we besluiten nog een biertje te nemen. Het is middernacht en morgenvroeg staan we om 6 uur op. We vertrekken om 9 uur van Bergstromm International Airport in Austin. Ik ben vol indrukken en 'het gemoed' stroomt bijna over van alle positieve indrukken. Hoe verwerk je zoiets allemaal...