Nothin': niks neat niks
| 10-11-2007
Donderdagmiddag met Gerrit Miedema van DRC Entertainment naar Cafe 't Hoekje gereden. Het ligt tussen Grijpskerk en Zoutkamp aan een 'Crossroad'. Hoewel; er ligt nu een rotonde. Het cafe heb ik al vaker rechts, danwel links laten liggen op tochten naar de Groninger zeedijk. We reden nu de parkeerplaats op en toen pas zag ik hoe haveloos die kroeg derbij staat. Buiten onverzorgd en het terras rood van ontploft vuurwerkpapier. Van de laatste jaarwisseling? Benieuwd hoe het er van binnen uitziet. De eerste aanblik komt overeen met buiten. Er zitten mensen aan de stamtafel en ik maak met Gerrit een voorstelrondje. Gerrit Breteler is er en Martin Korthuis ook, fotografe Gitte, de waardin en een paar gasten. De vloer is van roodgeschilderd hout, de wanden groezelig en de oude tapkast staat er uitgeleefd en afgebladderd bij. Er liggen pluche kleedjes op tafel, de roodgeverfde paneeldeuren blijven dicht. Ik zie een Zibrokamin en een electrische radiator als enige verwarming. Naast de tapkast is een doorgang naar de wc en....? Het is drie uur 'smiddags en iedereen rookt en er wordt bier gedronken. De sfeer is er goed, al eeuwen, zo lijkt het, zoekt men hier wat vertier, wat aandacht en een goed glas. Er komen meer mannen binnen, ze rijden in bestelauto's, een vrouw neemt plaats aan de tap. We luisteren naar de opnames van mij en Kees en die van Martin. Er worden complimenten over en weer gemaakt. De opnames van Gerrit zijn nog niet klaar, moeten nog afgemixt worden. De presentatie wordt uitgesteld. Abe de Vries, uitgever van Noordboek/de Friese Boekerij komt binnen en we stellen ons voor. Martin belt na of de boot naar Schiermonnikoog straks wel vertrekt. Hij maakt zich zorgen over de toenemende wind. Maar de boot vertrekt wel op tijd.Na even gebabbeld te hebben gaan we naar buiten voor de fotoshoot. Gerrit, Martin en ik staan er losjes bij. Gerrit schildert met ruime gebaren over zijn belevenissen en de opnames van Townes' liedjes. We staan tegen de grauwe gepleisterde gevel, waar scheuren in zitten en hele plakken stucwerk uitgevallen zijn. De kozijnen staan verrot in de muur, de ramen zijn al jaren niet gewassen; haveloos is de aanblik. Boven ons gloeit de Heineken neonreklame. Gitte sommeert ons in positie en neemt veel foto's. Het is koud en guur en de storm jaagt steeds sneller wolkenpartijen over het lege Groningerland. Auto's en vrachtwagens passeren in een kontinue stroom. Gitte wil nog een paar foto's met flitslicht en Abe stapt op een witte plastic stoel van het terras en richt de flitser die hij in zijn hand houdt vanuit de hoogte op ons. Gitte is tevreden en we gaan huiverend naar binnen. De gasten zijn er nog. Er wordt gedronken. We denken hardop na over de vorm van presentatie en Abe vraagt of we samen willen optreden bij de presentatie. We willen. Er wordt besloten na te denken over de lokatie en de vorm van presentatie. Het wordt ergens in december, ergens in Drenthe... Met de steeds toenemende stormachtige luchten in de rug rijden we huiswaarts.