Bij Olney op audientie
| 24-04-2007
Ik zat heerlijk op een kruk, naast Roel die filmde wat David Olney op het podium deed. De tweede keer dat ik Olney zag. De eerste keer in Drenthes onvolprezen muziekcafe d´Amer. Veel werk van zijn laatste live cd Lenora. In de pauze meldde Jan dat Olney mij audientie verleende. Verbaasd, ik had niets gevraagd, maar Jan dacht blijkbaar dat ik dat wel leuk zou vinden. Dankjewel Jan! Olney zat rustig aan een biertje in dat kamertje achter de zaal, stond op en we begroetten elkaar. Ik had Bluebonnet Blues meegenomen en gaf hem een exemplaar. Hij bekeek de hoes en vond de hele lay-out prachtig, zei hij. Waren de liedjes allemaal van mezelf? Of hij Mickey Newbury kende? Yes! Hoevaak trad ik op? Ik vertelde dat ik een paar keer in Austin had gespeeld en in The Cactus met Fred Eaglesmith en dat muziek niet mijn beroep was, maar dat ik onder andere presentator was van een praatprogramma bij de regionale omroep. Dat vond ie prachtig en we praatten over de mensen die ik uitnodigde. Liever geen beroemdheden zei ik, maar gewone mensen met een verhaal. Met hun eigen muziekkeus. Dat verbaasde hem en Olney begon te vertellen over de omroep in de US. Nog een paar onafhankelijke stations waar de discjockey´s zelf bepalen wat ze draaien. Hij was er bepaald niet vrolijk van, want niet alleen de journalisten, ook de muziek lijdt aan gebrek aan vrije stations. 'You know what I should do if I were you,..., hij vertelde over een volwassene die tegen een kind praat; '....you know what I should do if I were you...' zei ik, toen we afscheid namen; 'Come back and play here again next year David'. Olney lachte en zei 'I will, thanks Egbert´. Olney speelde weer een rockende set, begeleid door ´Sergio´ Webb op gitaren. Toegiften en natuurlijk ´1917´ en ´Jerusalem tomorrow´. Groot kunstenaar waar ook Emmylou graag even leent...