...het grijsgroen van jonge rogge...
| 13-05-2007
Op Moederdag om negen uur vanmorgen met vrouw en kind naar het stroomdal bij Oudemolen. Het is stil op de weg, nog weinig mensen onderweg. Bij het stroomdal aangekomen, de auto geparkeerd, wandelschoenen aan, rugzak mee met fotocamera. Het eerste dat opvalt zijn vogelgeluiden, de bomen zijn er vol mee. Op de achtergrond voert de westenwind het geraas aan van de A 28. Langs de weg, over de houten loopbrug, het Oudemolensche Diep over en dan rechtsaf het bospad op. Dan langs het hek de oversteek naar het beekdal. De zon schijnt en met de lage zon in de rug is het genieten van het vooruitzicht op de aanblik van 'het diepie'. Op de rand van het dal is rechts een veldje met rogge. Mijn gedachten dwalen af, meegenomen door de geluiden die mij omringen, die ik ken uit mijn jeugd in Grolloo. Het hooiland aan het Amerdiep, het grijsgroen van jonge rogge, de geluiden van de vogels, de aangename temperatuur, het zonnetje en het zacht stromende water... Annerieke is in de weer met rupsjes en Ina loopt met Thieme's in de hand naar plantjes te zoeken. Als ik er een poosje naar kijk neemt het mijn gedachten mee terug naar de jaren vijftig. Ik ben weer kind in het overweldigende landschap van kleuren, geuren en geluiden. Plotseling klinkt de roep van de Koekkoek over het stroomdal. Het versterkt mijn nostalgische dromerij. De zachte wind legt wuivende patronen in de hoge grassen aan de overkant. In deze weelde van vormen is het makkelijk wegdromen. Fragmenten van muziek klinken door in mijn gedachten, ik ben zeven jaar, speel accordeon, buiten, voor de boerderij in Grolloo. Het geluid klinkt harmonisch onder het rieten dak en de tonen drijven weg in de stilte van de avond. Even nog mijmer ik bij het water, dan ontwaak ik uit deze sluimer door geronk uit de verte. Eerst een vliegtuig dat langzaam en monotoon verzwakt. Maar dan hoor ik hoe motoren hun geluid aan de natuur toevoegen. Het zijn er veel, ik hoor ze optrekken, opschakelen en weer gas terugnemen. Het stoort niet eens als ik terugdenk aan mijn jeugd in Grolloo, waar bij westenwind de TT tot in het dorp doorklonk; toen de avond nog stil was in Drenthe. Annerieke is nu zeven en ze speelt met de natuur zoals ik vijftig jaar terug. Er lijkt niets veranderd en Drenthe is even een stille idylle.